Wees onze herder

Vorige week postte Alet een gedicht, afkomstig uit het Nederlands Dagblad. Het is te mooi om niet nog een keer onder de aandacht te brengen.

Heer, U bent onze God,
en wij zijn de schapen die U weidt.
Nu raakt uw kudde een soort van
verstrooid, een handjevol in de kerk,
de rest overal thuis, op zichzelf.

Dat kan ons verward en onzeker
maken of eigenwijs.

God, ga met ons, wees onze herder;
roep ons, tik ons aan, breng ons terecht.
Als we vooral elkaar missen,
het kletsen voor en het koffiedrinken
na de dienst, geef dat we elkaar blijven zien.

Als we vooral de preken missen, of het
zingen, wees het woord en het lied in ons
hart. Als we het brood en de wijn
vooral missen, Heer, laat ons uw goedheid
proeven en genieten.

Wek in ons het verlangen
naar uw stem, uw nabijheid, naar U.
We bidden voor mensen die al zo lang niet
meer komen. Voor mensen die U zoeken
zonder het te weten.

We bidden: houd onze kinderen vast,
troost ons, dat ze úw kinderen zijn.
U hield geen afstand, Heer, al betekende
het dat U met al onze zieken werd besmet –
het werd uw dood.
U raakte ons aan – onze ogen, oren, handen –
en wij soms de zoom van uw mantel.

Genees ons, Heer, en red ons,
laat ons gaan in vrede,
maar niet alleen,
want dan verdwalen we.

Dit vind je misschien ook leuk...