De gebedsbijeenkomsten blijven in mijn herinnering

‘In mijn herinnering zullen de gebedsbijeenkomsten in De Zuil blijvend zijn. Wat een verbondenheid en saamhorigheid heb ik tijdens deze bijeenkomsten mogen ervaren. Eén van de eerste keren kwamen we bijeen toen een jonge zuster ernstig ziek bleek te zijn. Het verdriet en de verslagenheid konden we bij de Here brengen. Toen een jongen van 16 jaar een hersenbloeding kreeg en we angstig en bezorgd om zijn leven en mogelijk herstel vroegen, konden we niet weten dat hij – ondanks de nasleep en blijvende littekens- toch een universitaire studie kon afronden. Ik vind dat nog steeds een wonder.

Maar ook dat we in gebed bijeen waren omdat het heel slecht ging met een terminaal zieke zuster, we gezamenlijk hoorden dat ze was gestorven.
Zo zijn er nog meer gebedsmomenten geweest. En elke keer vanuit het gezamenlijk besef: We zijn afhankelijk van Hem. Hij alleen kan het doen. Het is in Zijn hand.

Het is mooi dat als er ‘heilige onrust’ was, het initiatief werd genomen om bij elkaar te komen en te bidden. Vaak omdat we geen antwoorden hadden en het alleen al troostend was om diezelfde verlegenheid en machteloosheid te zien bij je broer of zus.

Soms vonden zij wel woorden. Soms was zwijgen en elkaar zien genoeg.
Er zijn heel veel vreugdevolle momenten te memoreren. Toch werd als er verdriet was de eenheid ervaren. Samen door dalen gaan, schept een band.
En die band gaat mee ook al ga we naar een ander gebouw.

Het wordt tijd om een dankdienst te houden. Ook omdat er veel te danken is.
Danken óók voor hen die in onze herinneringen blijven en onderdeel waren van onze gemeente.

Dit vind je misschien ook leuk...